Bicos no vento

(Castellano)

Nada máis afastarse daqueles beizos, mergullárase nunha espiral de sensacións, que non podería explicar se  tivese que facelo. Elevárase dando voltas sobre si mesmo e sentírase cheo de vida. Aprendera de contado a facer reviravoltas a sua antoxanza, cunha forza que o enchía, sacando proveito das foleadas dun vento que soplaba máis e máis forte canto máis alto subía.

   E mentres se deixaba envolver pola nada e polo todo, fora tomando conciencia de quén era e de porqué estaba alí. Nun so intre, soubo que non era un bico calquera. De súpeto, era sabedor das xenerosas intencións de quen o botara o vento, e xa sabía tamén con canto amor foran arrimadas as mans nas que nacera os beizos nos que fora  creado.

  Era unha mañan tan clariña , que os raios do sol eran ceibes para chegar ate onde quixeran, xa que non atopaban  nada que os detubera. E decidira viaxar nun deses raios, e aproveitar a sua vida. Na sua esencia estaba marcado o seu destino, mais non tiña  marcado o tempo no que debía chegar a él.

  Sabía que non todos tiveran, nin terían, a sua sorte. Alguns naceran e morreran cáseque o mesmo tempo. Eran bicos os que os mesmos beizos depositaran no seu destino. Destinos moi diferentes. Unhas veces foran pousados con paixón noutros beizos e outras veces foran apertados contra as meixelas tenras dun neno. Ou arrimados con agarimo a fronte fervendo dun fillo. Outros, morreran o calor dos abrazos dalguns namorados, outros, nas curtidas mans dun avó.

  Pero él era un bico no vento, e polo tanto non o ataba nada mais ca unha obriga interior de facer o que sabía que debía facer. Pero non tiña presa. Podía ir todo o de vagar que quixera.

  Adicárase dende entón a percorre-lo seu camiño pola senda mais longa. Montárase nun raio do sol e deixárase levar polo vento, escomenzando dese xeito a mais fermosa viaxe que podia facer un bico.

  A sua primeira parada fora pra enredarse na roupa bencheirenta que atopara prendida dunha corda dourada, corda que se abrazaba con forza o tronco dunhas árbores, tan cheas de cereixas, que as polas caseque acariñaban o chan. ¡Que ben o pasara xogando consigo mesmo as escondidiñas, por entre os buracos dos encaixes dunhas sabas, que de puro branco, cegaban!. Pechara os ollos e deixárase envolver nunha loucura de fragancias e caricias, que quixera que ouberan sido para sempre. ¡Que fácil lle oubera resultado deixarse  tolear!. Mais con unha gran forza de vontade conseguira desfacerse do abrazo daquela roupa, pois sabía que coma esa experiencia tiña que haber milleiros.

 E non se trabucara. Seguira coa sua aventura. Unhas veces co vento a favor e outras con él en contra, mais calquera das duas situacions era abraiante.

  Sobrevoara rios longos coma mundos, nos que se vira reflexado e aquela imaxe deixarao sinxelamente abraiado, pois antes de terse mirado, non se imaxinara daquel xeito, tan inmenso e tan pouca cousa a un mesmo tempo. Despois daquela visión que tanto o sobrecollera, elevárase ainda mais para ver dende aló enrriba prados enteiros cheos de árbores que se deixaban acariñar pola brisa ou doblegar polo forte vento. Vento, vento, vento….que o atormentaba cando soplaba coma un furacán e que o adormentaba cando amainaba.

E nesas estaba cando chegara a sua primeira noite. Tan adormiñado estaba no berce da brisa, que non se dera conta de que os raios de sol que o levaran o longo daquel día, foranse agochando, de un en un, nalgun lugar onde ningen os mirara, e así deixar o ceu as escuras pra que nada entorpecese a sempre máxica aparición da dona do firmamento. E así a descubriu, fermosa, brillante e digna. Namorárase perdidamente da lúa nada mais mirala aparecer. E pasara toda a noite mirando para ela, sin que o sono se atrevera siquera a aparecer, tendo medo de estragar a maxia que xurdira daquel encontro.

  E coñecera o sufrimento o mirala desdebuxarse pouco a pouco, cando os raios de sol voltaron a por él. Pero por moi prendado que quedara dela, debera seguir co seu camiño, mais deixaba colgado daquel ceu nocturno un anaquiño do seu corazón, un anaquiño que xa non lle pertencía, e que dende esa noite, brillaría na compaña de outros centos de miles de anaquiños de corazóns que tantos namorados deixaran antes ca él.

 Voltara de novo a voar na compaña dos raios de sol, que esta vez o levaran cara o mar, e de novo se asombrara co espectáculo.

 Nada mais chegar, puxerase a xogar coas areas que rolaban pola praia, e que non tiñan outra ocupación, ca aquela de rolar e rolar, empuxadas polo vento. Cando estivo canso de xogar, subírase no lombo dunha gran gueivota, e, agochado entre as suas plumas, sobrevoaran aquel mar que parecía de prata. Aquel animal planeaba a un suspiro da superficie, e mesmo parecía que quixese acariñar as olas, pero non se atrevía. Un voo rasante durante o cal, todo él, se impregnara daquel bendito cheiro a sal que xa por sempre lle faría compaña.

  Tra-la travesía marítima decidira poñer de novo rumbo o interior. Dun brinco abandoara aquel asento de privilexio, dende onde contemplara aquel inmenso espello, prateado as veces, pero sempre profundo e misterioso.

  E voltou a escuridade, e volveu namorarse. E de novo a noite en vela. E unha vez mais o sufrimento do amanecer…

                                                         

Adicado a María Mariño, homenaxeada nas Letras galegas 2007.

Gracias Taosen, pola tua axuda